Hawker Hunter in British service

Tekst w j. angielskim
Elegancja, wdzięk, a może nawet piękno – Hawker Hunter był ostatnim z samolotów projektowanych według zasady: „jeśli wygląda dobrze, będzie dobrze latać”. W czasach, gdy nie istniały jeszcze komputerowe symulacje, konstrukcje powstawały przy pomocy ołówka i suwaka logarytmicznego. Richard J. Caruana opisuje i ilustruje tę maszynę, prezentując jej najbardziej efektowne malowania.

Główny konstruktor Hawker, Sir Sydney Camm, nie znalazł inspiracji w oficjalnych specyfikacjach F.43/46 i stworzył własny projekt P.1067, na tyle elastyczny, by mógł być napędzany różnymi silnikami. Wersje Mk.1 i Mk.4 wyposażono w Rolls-Royce Avon, a Mk.2 i Mk.5 w Armstrong Whitworth Sapphire, co uchroniło Huntera przed losem Supermarine Swifta.

Prawdziwym myśliwcem Hunter stał się dopiero w wersji Mk.6, dzięki wzmocnionym skrzydłom, większej pojemności zbiorników paliwa oraz możliwości przenoszenia bomb i rakiet w wersji Mk.9, przystosowanej do ataków naziemnych. Hunter służył nie tylko w RAF, lecz także w lotnictwie morskim i w siłach powietrznych wielu innych państw – ale to już zupełnie inna historia.